ویرگول

ویرگول
دمی وقف، کمی صبر ... غمی هست

Monday, September 28, 2009

ابن سبيل - 6 مهر

از امتداد نگاه آفتاب بعدازظهر و راستاي نه خيلي راست ِ وزرا و وليعصر، قبله را با تقريب خوبي تخمين ميزنم. حالا روبه قبله ايستاده ام روي خنكي چمن هاي خيس. سجاده ام دشت ميشود، خودم سهراب. مُهرم اما نور نيست. روي سنگ سجده كه ميكنم، تمام ساعي سعي ميكند مكبر شود بگويد "بحول الله"، نميتواند. جايي نزديك "سبحان الله"، چمن هاي خيس از لابلاي انگشتهاي دستم كه بيرون ميزنند، خوش دارم خيال كنم تمام شان صدايم را ميشنوند. بلند ميشوم. كيف چرم قهوه اي يادگار مدينه هي ميخواهد حواسم را پرت كند به يك ماه قبل، نميتواند. هي ميخواهد ببردم تا مدينه ي پنج سال پيش. همراهش مي روم.

پ.ن. كريمخان زند و حكيم سنايي و بتهوون و لابد چندنفر ديگر كه نخواستند نام شان فاش شود، دست به دست هم داده بودند جلوي چشم يك عالمه موسيقيدان و آوازخوان، من را با موسيقي هنوز ناشناس ِ ديريست آشناي همين صفحه غافلگير كنند. موفق شدند. بدجوري غافلگير شدم. بماند.

Labels: او, مستانه

[ 13:28 ] [ ]

Tuesday, June 23, 2009

حوالي تكبير هايي كه بيداد ميكنند - 3 تير

يكي به اين مردم بگويد اين همه الله اكبر هاي شان را از ته دل نگويند. من طاقت ندارم. اين همه با صوت كه ميخوانند اين دو كلمه را، ديگر دل توي دلم نمي مانـَد. امشب پاي پشت بام رفتن نداشتم. ايستادم پاي پنجره، تمام تنم لرزيد. دومين الله اكبر كه دست اولي را گرفت و بالا رفت، بغض كردم. صدا ها كه به هم پيچيد و تمام آسمان محل، گلدسته ي مسجد شد، بغضم شكست. دلم هم. آمدم فرياد بزنم، اشك هام سرازير شد. خواستم داد بزنم، صورتم خيس خيس شده بود. حالا فقط يك نسيم كم داشتم هوايي ام كند، كه وزيد. من الله اكبر هاي تان را كه ميشنوم، شعر گفتنم مي گيرد. نوشتنم مي آيد. مني كه اين همه وقت دست به قلم نبودم، حالا سرتاپا قلم شده ام. جوهرم صداي ناب تكبير شماست، ورق هام، تمام آسمان شب هايي كه با صدايتان شبيه صبح ميشود. اذان كدام نماز را اين همه بليغ فرياد ميزنيد كه بي اختيار پشت سرتان قامت مي بندم؟ وقت كدام فريضه شده ست كه اين همه پرشور خدا را به كبريايي اش ميخوانيد؟ هيچ حواستان بود امشب الله اكبر هاي تان بوي خون ميداد؟ هر شب ساعت از ده كه ميگذرد من از بوي تكبير مست ميشوم. بگو نگذرند اين دقيقه هاي شور. بگو بايستد زمان همين جا: حوالي تكبير هايي كه بيداد ميكنند. آسمان بدجوري عادت كرده به فريادهاي شبانه مان. ما هم به آسماني كه اين همه ساكت ايستاده است. بگو زمين ترك كند عادت چرخيدنش را به احترام اين همه شور. من اگر جاي ماه بودم، تمام اين شب ها بدر ميشدم.

Labels: او

[ 22:45 ] [ ]

Friday, March 13, 2009

به نام خدا - ۲۳ اسفند

با من از خدا حرف نزن. هرکسی خدای خودش را دارد. هرکسی خدای خودش را لابد دوست هم دارد یا ندارد. با من از خدا که حرف میزنی، همین یک ذره خدایی که دارم هم از دست و دلم میرود. خدا که مال حرف زدن من و تو نیست. هست؟ خدا که جاش لابلای سکوت های ما نیست. گیرم به اندازه ی تمام خدا هم جا باشد بین حرف های ما. من آدم کم ندارم از خدا حرف بزند برام. موعظه م کند. به خیال خودش آرامم کند. بلد هم هستند همه شان که چه طور خدا را و هرچه خدایی ست را رنگ شعر و عطر عشق بهش بزنند که خوشم بیاید مثلن! ببا بالاغیرتن با تو حرف که میزنم بفهم آمده ام دو دقیقه نقش یک لائیک را بازی کنی برام حتی اگر هم نیستی خودت. همین.

Labels: او

[ 01:32 ] [ ]

Saturday, July 26, 2008

این بیقرار، دل - 5 مرداد

این وقت ها فقط روی سجاده ی سبز یادگار یثرب دوزانو نشستن آرامم میکند و بعد از نمازی که هیچ حواسم به تو نیست، یکی از همان قرآن هایی را که مسجد پیغمبر پُر است و خانه ی خودت، میان بازوان سخت به سینه فشردن .. همان ها که روی جلد سرمه ای رنگش با قلم طلایی نوشته "هدیه .. للحجاج بیت الله الحرام" .. حالا فقط دلم میخواهد حاجی خانه ات شوم.. هیچ چیزی انگار این دلم را دیگر آرام نمیکند.. پله های سنگی سفید دورتادور خانه ات را میخواهم که از کمی دور زل بزنم به روی ماه سیاه خانه ات.. به سنگ سیاه.. به رکن یمانی.... دلم هوایی پرسه زدن در بازار ابوسفیان است.. دلم امشب نشسته زیر مهتابی های سبز بین صفا و مروه، حال هروله رفتن هم ندارد.. دلم ایستاده پشت باب علی که همیشه بسته ست.. دلم دست به آب زمزم برده ببین!.. دلم امشب فقط تو را میخواهد.. ببین چقدر خراب است حال دلی که با تمام علقه اش به جز تو، امشب فقط با تو آرام میشود.. اگر نبود این سفر فردا و حس غریب مسافرانه ی راه و صدای ممتد قطار و صفای ایستادن های مکرر در هر ایستگاه و نمازهای بین راه و وسوسه ی اشک های کنار ضریح امام رئوف....
پ ن . حالا هربار که موهایم را توی آینه شانه میکنم ...

Labels: او

[ 00:56 ] [ ]

Thursday, November 30, 2006

کفر

مراقب خدا باش، این روزها هیچ حواسش نیست، من و تو باید هوایش را داشته باشیم، خداست! حالا گیرم حواسش اینروزها کمی پرت؛ نباید اشتباه کند. بسم الله. شروع کن. از کتابش. یک به یک آیات را به یادش بیار. برایش بخوان. بلند تکرار کن. نه یکبار، نه دوبار، هزار بار بخوان. نباید آیاتش از یادش برود. خداست. سنت هاش را بزرگ روی تخته برایش بنویس. سنت هاش را که نمیشود تعطیل کرد. سنت هاش را که نمیشود تغییر داد. سنت هاش را که نمیشود تبدیل کرد. خداست. هی همه چیز را بلند تکرار کن برایش. مبادا از یادش برود که ظالم را باید عذاب کرد، نکند خیال کند مؤمنین اهل دوزخ اند. مراقبی؟ خیالم تخت باشد؟ نکند جان نوزادان را در رحم مادرها يشان بگیرد و پیران روبه موت را عمر دوباره دهد! نکند هرکه صدقه داد را به هزار بلا مبتلا کند! نکند عمر خویشان را به صله ی ارحام کوتاه کند. نکند گرفتاران به سنت املاء و استدراج را هی نعمت بدهد که غرقتر شوند و دست اخر به همآن نعمات، بهشتی شان کند! خدا باید حکیم باشد. گیرم حواسش این روزها کمی پرت. نکند اشتباه کند! مراقب باش. این یکی را دیگر نمیشود کاریش کرد؛ همه را رها کن فقط همين را مراقب باش اشتباه نکند. نکند طیبه اي گرفتار خبیثی کند! یک عمر بدبختی ست ها! خداست. نباید کسی را بی دلیل بدبخت کند. خداست، گیرم این روزها حواسش کمی پرت.

Labels: او

[ 13:34 ] [ ]

Wednesday, November 15, 2006

قمیص

هنوز تیشه ی کفر به ریشه ی ایمانم نزده ام، مؤمن! برایم "یغنهم الله" میخوانی!؟ دیدی بلد بودم که بعدش آمده "من فضله" ؟... تازه باز هم بلدم! به خیالت فقط تو به این سطرها پناه برده ای؟ ما هم از این کتاب های منسوب به "مجید" و "کریم" شما، روی بلندی های خانه مان زیاد داریم! هربار به قصدی دست به سویش که میبرم، با خودم فکر میکنم کاش میشد با همین خاک رویش تیمم کرد به جای وضو. که "لمسش نمیکنند الا المطهّرون"؛ هرچند چشم و دلم به غسل هم تطهیر نمیشود چه رسد به وضو و تیمم!.. هیچ آداب تفأل به قرآن نمیدانم، ولی این روزها هربار همینطور بی ادب! به دنبال آیه ای اگر بازش میکنم، یوسف ِقرآن میآید! قرآن میشوم! یوسفم میآید! یعقوب میشوم، یوسفم رفته است، گریه میکنم، یوسفم نمیآید، کور میشوم! پیرهنی هم نیست، صبر میکنم، نومید ولی نیستم که " لاییأس من روح الله الا القوم الکافرون" گفتم که هنوز ریشه ی ایمانم را از خاک بیرون نکشیده ام ... دیگر گریه هم نمیکنم، دعای قنوتم شده "یا ایّها العزیز!" به "بضاعة مزجیة" میروم ، مگر پیمانه ام را پر کند. فقیرم، نه از آن دست فقری که دیوار به دیوار کفر است، از آنها که شیرین، وعده ی غنایشان را داده، از فضلش؛ تازه قرار است بشوم از "مَن یتّق الله" که "مـِن حیث لا یحتسب" رزقم دهد، گرفتی؟ "من فضله" همان "من حیث" است که این یکی را حتی متقین هم لایحتسب! تفسیر به رأی میکنم! معاذالله ...

Labels: او

[ 00:02 ] [ ]

Free counter